Η ΕΠΟΧΗ ΤΗΣ ΑΠΟΧΗΣ

ΑΔΙΑΦΟΡΙΑ, ΦΟΒΟΣ Ή ΜΗΠΩΣ ΔΕΔΟΜΕΝΟ;
Είναι η εποχή της αποχής. Απέχουμε απ’ όλα και από όλους, συνειδητά και ασυνείδητα. Προτιμάμε να ασχοληθούμε με την πάρτη μας, με τα δικά μας προβλήματα και να αφήσουμε τους πάντες και τα πάντα στο έλεος της μοίρας τους. Πολλές φορές μάλιστα μοιάζουμε σαν να κλείνουμε τα αυτιά μας και τα μάτια μας στους εξωτερικούς «θορύβους» για να πείσουμε τους εαυτούς μας πως δεν ακούσαμε και δεν είδαμε τίποτα. Και η καθημερινότητά μας περνάει έτσι… Μονότονη, πληκτική και πολλές φορές δυσάρεστη. Ωστόσο, κάποιοι θέλουν να εκμεταλλευτούν αυτή την αδυναμία μας.

Τελευταία πιάνω κι εγώ τον εαυτό μου σε αυτήν την κατάσταση, που προανέφερα. Το χειρότερο είναι πως βλέπω αγαπημένα μου πρόσωπα να «καταβροχθίζονται» από τον περίγυρο τους και ενώ μπορώ να τους προστατεύσω, δεν το κάνω. Δεν είναι ο φόβος, είναι η σκέψη πως μπορεί και να μην καταλάβουν ποτέ τι είναι αυτό που τους λέω και όλο αυτό να γυρίσει μπούμερανγκ κατά μου. Είπαμε εξάλλου πως δεν μας αρέσει να βλέπουμε την πραγματικότητα, αλλά οτιδήποτε μας είναι αρεστό.

Το μεγάλο μου πλεονέκτημα νομίζω πως είναι το να αξιολογώ σωστά τους γύρω μου. Σπανίως- για να μην πω ποτέ- πέφτω έξω. Οι εχθροί μου αυτό το γνωρίζουν και θέλουν πολλές φορές να με παρουσιάσουν εμένα ως τον άχρηστο, τον κακό, μα ξέροντας πως έχω τη συνείδησή μου καθαρή, δεν έχω να φοβηθώ και τίποτα. Απλά στεναχωριέμαι που δεν μπορώ να προστατεύσω και αυτούς που θα ήθελα…

Άτομα που έχουν χαμηλή αυτοεκτίμηση και που ωστόσο θέλουν να κυριαρχούν στους γύρω τους αυτό που κάνουν καταρχήν είναι να απομακρύνουν τους ικανούς από το πεδίο τους. Έχουν τη δυνατότητα να το κάνουν, καθώς ξέρουν να ελίσσονται, ξέρουν ποιο κουμπί πρέπει να πατήσουν την κατάλληλη στιγμή. Έπειτα μειώνουν επιδεικτικά τους όμοιούς τους και φυσικά τσαλαπατάν τους κατώτερούς τους, με αποτέλεσμα αυτοί να φαίνονται οι ικανότεροι! Μα όταν η ικανότητα στηρίζεται στο κατηγορώ των άλλων, τότε θα έρθει η στιγμή που ένας άνεμος θα τα ξεσκεπάσει όλα! Αρκεί κάποιοι να έχουν τη διάθεση να «φυσήξουν»!

«Θέλει αρετή και τόλμη η ελευθερία», είπε κάποτε ο Ανδρέας Κάλβος και νομίζω πως αυτός ο στίχος είναι πιο επίκαιρος από ποτέ! Ήρθε η ώρα η θετική σκέψη να παραχωρήσει τη θέση της στην κριτική σκέψη, για να δούμε μπροστά μας τις αλήθειες που μας κρύβουν.

Σημείωση: Μέχρι πριν λίγο καιρό αδιαφορούσα για τα τούρκικα σήριαλ. Ώσπου κάποιος μου είπε να αρχίσω να βλέπω τον «Σουλεϊμάν τον μεγαλοπρεπή» για να μάθω να προστατεύομαι από τους εχθρούς μου. Στην αρχή γέλασα, τώρα όμως κατάλαβα πόσο δίκιο είχε. Στην ιστοσελίδα του Antenna αξίζει κάποιος να μπει και να δει στην web tv το επεισόδιο 168 του «Σουλεϊμάν». Από το 39.50 λεπτό ο Σουλτάνος βιώνει την απόλυτη προδοσία από τον πιο στενό του φίλο και συνεργάτη, καθώς μαθαίνει με ποιον τρόπο τόσα χρόνια στην ουσία τον κατεύθυνε. Τα πάντα αποκαλύπτονται από έναν απλό βεζίρη του που το μόνο που νοιώθει γι’ αυτόν είναι αγάπη. Αξίζει να το δείτε για να καταλάβετε πως πολλές φορές εθελοτυφλούμε στα γεγονότα που συμβαίνουν γύρω μας, μα κάποιες στιγμές πρέπει να παίρνουμε την κατάσταση στα χέρια μας, πριν κάποιοι "καλοθελητές" το εκμεταλλευτούν.

ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ ΜΕ... ΑΓΧΟΣ...

ΠΙΟ ΝΩΡΙΣ Ο ΧΕΙΜΩΝΑΣ...
Επιστροφή απο τις καλοκαιρινές διακοπές... Λίγες ημέρες χαλάρωσης και ξεκούρασης μετα απο έναν πραγματικά δύσκολο- απο όλες τις απόψεις- χειμώνα.

Πίστευα πως σ´ αυτές τις διακοπές θα μπορούσα να βάλω στην άκρη τις καθημερινες μου έννοιες και πραγματικά να μπορέσω να απολαυσω την θάλασσα και τον ήλιο με καλή πάρεα. Δεν μπορώ να πω πως τα κατάφερα...

Ήταν λυπηρό σε αυτές τις διακοπές να βλέπω γύρω μου έλληνες τουρίστες αγελαστους, κατσουφηδες, νευρικους, να μην μπορούν να χαρούν τις λίγες ημέρες των διακοπών τους. Να νοιώθουν μια κάποια ενοχή που έχουν ακόμα το δικαίωμα (;) να πανε κάπου με τον σύντροφο τους ή την οικογένεια τους.

Όπου κι αν καθόμουν άκουγα γύρω μου για την οικονομική κρίση, για τα νέα μέτρα, για τη νέα τάξη πραγμάτων στη χώρα μας. Άκουγα γκρίνια, έβλεπα νεύρα και θυμό και πρόσωπα σκυθρωπα και λυπημενα. Τα μόνα χαμογελά ήταν απο τα νέα παιδια, τα οποία όσο ακόμα δεν έχουν επαφή με την...πραγματικότητα, θα ζουν στον μοναδικό, υπέροχο κόσμο τους, που όλοι οι μεγάλοι ζηλευουμε και έχουμε βαλθεί να τους τον καταστρέφουμε...

Αυτο το καλοκαίρι δεν ήταν όπως τα προηγούμενα... Αυτο το καλοκαίρι φανέρωσε το πραγματικό πρόσωπο του νεοέλληνα, μεταμορφωμενο απο τους τροικανους και τσαλαπατημενο απο τις παγκόσμιες οικονομικές δυνάμεις. Και τωρα επιστροφή. Επιστροφή στην καθημερινή αβεβαιότητα... Ο χειμώνας θα είναι δύσκολος. Χρειάζεται ανασύσταση όλων των δυνάμεων μας. Να κοιτάξουμε τους εαυτούς μας περισσότερο και να οργανωθούμε σε ομάδες αλληλοστηριξης. Μόνο έτσι η ψυχολογία μας θα αναπτερωθει, όσο κι αν θέλουν κάποιοι (φίλοι και εχθροί) να μας την διαλύσουν.

Είμαστε εδω για να μην τους κάνουμε το χατίρι! Καλο χειμώνα!

ΚΑΛΗ ΑΡΧΗ, ΝΕΑ ΑΡΧΗ!

ΤΟ ΠΑΝ ΣΤΗ ΖΩΗ ΕΙΝΑΙ Η ΑΓΑΠΗ ΤΩΝ ΣΥΝΑΝΘΡΩΠΩΝ ΜΑΣ...

Ένα πρόβλημα υγείας, σχετικά με την όρασή μου, με έκανε τον τελευταίο χρόνο να αναθεωρήσω πολλά πράγματα στη ζωή μου, μα κυρίως με έφερε πιο κοντά στους δικούς μου ανθρώπους. Με βοήθησε να δω ποιοι είναι οι πραγματικοί μου φίλοι, να καταλάβω πως η ομορφιά της ζωής είναι σε μικρά, καθημερινά πράγματα που μέχρι χθες τα θεωρούσα ασήμαντα και να επαναπροσδιορίσω πολλά πράγματα, κυρίως ως προς το νόημα της ζωής, του αγαθού της υγείας και της σχέσης μου με τους υπόλοιπους ανθρώπους.

***

Έχω υποσχεθεί στον εαυτό μου να μην σπαταλάω πλέον τις ώρες μου μπροστά στον υπολογιστή, ούτε σε ανούσια πράγματα και δεσμεύτηκα στους αγαπημένους μου ανθρώπους οι μέρες μας πλέον να είναι πιο «παρεΐστικες», πιο γεμάτες, πιο ουσιαστικές και πιο γλυκές, με κουβέντες, καφεδάκι, βολτούλες, ταξιδάκια και φυσικά λιγότερο άγχος.

***

Έρχεται τριήμερο και τα χιονοδρομικά κέντρα μας περιμένουν! Το πρόγραμμα είναι τόσο γεμάτο! Καλό τριήμερο λοιπόν, και καλή αρχή! Σας ξαναβρίσκω μετά από τόσους μήνες, όλους εσάς που με τα e-mail σας μου δείξατε την αγάπη σας, αν και πολλούς από εσάς ούτε καν γνωρίζω. Ένα μεγάλο ευχαριστώ είναι τόσο λίγο…

***

Ευχαριστώ τον γιατρό μου, που με παρακολουθεί και μου δίνει πάντα κουράγιο και δύναμη, ευχαριστώ τους γιατρούς και το προσωπικό του Πανεπιστημιακού Νοσοκομείου Αλεξανδρούπολης για τη συμπάθεια που μου δείξανε, το χαμόγελό τους και την γλυκύτητα με την οποία αντιμετώπισαν τόσο εμένα, όσο και όλους τους υπόλοιπους ασθενείς, ευχαριστώ τους κουμπάρους μου, σε Θήβα και Αθήνα, που μου στάθηκαν και στέκονται πάντα στο πλευρό μου, ευχαριστώ την οικογένεια μου και τους φίλους μου (ιδίως τον Βάιο και την Λίτσα από την Αλεξανδρούπολη) που συμμερίζονται την αγωνία μου, ευχαριστώ τους συναδέλφους μου στη δουλειά, για την κατανόησή τους και όλα τα στελέχη της υπέροχης εταιρίας που έχω την τιμή να εργάζομαι, τέλος ευχαριστώ από τα βάθη της ψυχής μου τους δύο αγγέλους της ζωής μου, που πάντα με την αγάπη τους έδιωχναν μακριά τον φόβο και τη στεναχώρια από πάνω μου. Ίσως τους χρωστάω τη ζωή μου…

***

Και η ζωή συνεχίζεται! Φιλιά σε όλους.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΑΝΩΝΥΜΟΥΣ ΧΕΣΤΗΔΕΣ!

Χαίρομαι πάρα πολύ όταν διαπιστώνω πως υπάρχουν μερικοί άνθρωποι που με ζηλεύουν στο φουλ! Θα εύχονταν όλοι αυτοί να ήταν στη θέση μου και να απολάμβαναν όλα αυτά που απολαμβάνω εγώ. Μάλιστα δεν χάνουν την ευκαιρία- πάντα ανώνυμα- να αφήνουν διάφορα σχόλια και μηνύματα για να δείξουν την χολή τους.

Στο παρελθόν, όταν αυτό έγινε σε άλλο blog και όχι στο δικό μου, με πείραξε, τώρα στο δικό μου blog το διασκεδάζω! Ειναι τύποι που προσπαθούν ανεπιτυχώς να κάνουν όσα έχω κάνει εγώ, η παρέα μου και ο στενός μου κύκλος και δεν τα καταφέρνουν γιατί μια ζωή ήταν αποτυχημένοι.

Η μαγκιά φαίνεται όταν φέρει ονοματεπώνυμο. Όχι για μενα, αλλά για όσους άλλους τους διαβάζουν, ώστε να μπορούν και να τους κρίνουν. Όταν όμως στη ζωή έχεις μάθει να είσαι τελευταίος και να κολυμπάς με τα σκατά, κάνεις τα πάντα- ανώνυμα- για να φτάσεις αυτούς που ζηλεύεις, στην προκειμένη περίπτωση εμένα.

Άντε γειαααα!!!!!

ΝΑ' ΜΑΙ ΚΑΙ ΠΑΛΙ ΕΔΩ!

ΚΑΛΗ ΧΡΟΝΙΑ ΚΑΙ ΕΥΤΥΧΙΣΜΕΝΟ ΤΟ 2009
Καταρχήν καλή χρονιά σε όλους μας! Με λιγότερη λύπη και στεναχώρια, λιγότερα δακρυγόνα και δυσάρεστα γεγονότα και περισότερη χαρά και ευτυχία και περισσότερα λφτά και παιδικά χαμόγελα!

Γύρισα από ένα ταξίδι στην Ασία (για το οποίο θα σας γράψω προσεχώς), με γαμάτες τις μπαταρίες μου και έχοντας κερδίσει το φλουρί της βασιλόπιττας!!!

Φέτος υποσχέθηκα να μην απασχολούμαι τόσες ώρες στον υπολογιστή. Είναι και χάσιμο χρόνου, εδώ που τα λέμε... Λίγες αναρτήσεις λοιπόν και... καλές!
Σημείωση: Ευχαριστώ όσους με "διάβαζαν" όλο το 2008, ευχαριστώ που κατά τη διάρκεια της απουσίας μου συνεχίσατε να επισκέπτεστε το blog μου και εύχομαι το 2009 ο κουμπάρος μου (μεγαλοεπχειρηματίας πλέον, με 10 Ινδούς στη δούλεψή του), να σταματήσει να μου αφήνει ανόητα σχόλια!!!

ΚΑΛΑ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ!!!

Το rantar σας εύχεται ΚΑΛΑ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ και ΚΑΛΕΣ ΓΙΟΡΤΕΣ!

Ραντεβού από τις 7 Ιανουαρίου 2 0 0 9 ! ! !

ΤΕΛΙΚΑ ΥΠΑΡΧΕΙ ΑΚΟΜΑ ΑΝΘΡΩΠΙΑ ΚΑΙ ΓΙΑΤΡΟΙ ΠΟΥ ΤΙΜΟΥΝ ΤΟΝ ΟΡΚΟ ΤΟΥΣ

ΣΥΓΧΑΡΗΤΗΡΙΑ ΣΤΟ ΝΟΣΟΚΟΜΕΙΟ ΠΥΡΓΟΥ ΚΑΙ ΣΤΟ ΚΕΝΤΡΟ ΥΓΕΙΑΣ ΓΑΣΤΟΥΝΗΣ
Οι καλοκαιρινές μας διακοπές στη Ζάκυνθο είχαν ξεκινήσει με τους καλύτερους οιωνούς. Οι ημέρες περνούσαν ευχάριστα και παρά τις… καλοκαιρινές γκρίνιες που πολλές φορές κάνουν απρόσμενα την εμφάνισή τους, η ξαφνική παρουσία δύο ακόμα φίλων από τη Θεσσαλονίκη, μας γέμισε με χαρά.

Στην επιστροφή τίποτα δεν προμήνυε αυτό που μας συνέβη, καθώς μια ξαφνική αδιαθεσία του Γιώργου, ακριβώς στο χωριό Μυρσίνη του νομού Ηλείας, μας αναστάτωσε και μας τρόμαξε, εμένα δηλαδή, γιατί ο Ανδρέας και ο άλλος Γιώργος φάνηκαν πιο ψύχραιμοι από εμένα. Η κατάσταση της υγείας του Γιώργου απαιτούσε την άμεση μεταφορά του σε νοσοκομείο με ασθενοφόρο. Και εκεί άρχισε ο Γολγοθάς μας, καθώς όταν απευθυνθήκαμε στο Κέντρο Υγείας της Γαστούνης, μας ενημέρωσαν πως δεν υπήρχε ασθενοφόρο, ενώ όταν αναζητήσαμε ασθενοφόρο από το Κέντρο Υγείας Αμαλιάδας, μας έκλεισαν κατάμουτρα το τηλέφωνο. Η αγένεια και η απανθρωπιά σε όλο της το μεγαλείο! Επιεικώς απαράδεκτοι!

Αναζητήσαμε την… τύχη μας στο νοσοκομείο του Πύργου, όπου μετά την αρχική τους άρνηση και τις μετέπειτα υστερικές μου φωνές, ο υπάλληλος του τηλεφωνικού κέντρου αποφάσισε να μας στείλει τελικά ασθενοφόρο. Και παρά την άρνηση που εισέπραξα αρχικά, μετά συγκινήθηκα με το ενδιαφέρον που υπέδειξε ο υπάλληλος, καθώς μας τηλεφωνούσε κάθε 5 λεπτά, για να ενημερωθεί για την κατάσταση του ασθενούς, μέχρι να έρθει το ασθενοφόρο στη Μυρσίνη.

Όση ώρα ο Γιώργος καθόταν στο προαύλιο της εκκλησίας, έχοντας ενοχλήσεις στην καρδιά, κάτοικοι της Μυρσίνης έτρεξαν να μας βοηθήσουν ή να καλέσουν κάποιον τοπικό γιατρό. Το ενδιαφέρον τους μας συγκίνησε πολύ. Τελικά ακόμα και σήμερα υπάρχει ανθρωπιά…

Το ασθενοφόρο ήρθε και μας μετέφερε στο Κέντρο Υγείας της Γαστούνης. Από εκεί και πέρα ο Γολγοθάς μας τελείωσε, καθώς όλα λειτούργησαν άψογα. Γιατροί και νοσηλευτές μας περίμεναν στο Κέντρο Υγείας της Γαστούνης και αμέσως, συνοδεία γιατρού, μας μετέφεραν στο νοσοκομείο του Πύργου για περαιτέρω εξετάσεις.

Το νοσοκομείο του Πύργου είναι σχετικά καινούριο, ωστόσο αυτό δεν μετράει τόσο, όσο ότι οι γιατροί που το στελεχώνουν είναι πολύ σοβαροί και σπουδαίοι επιστήμονες. Έπεσαν όλοι πάνω από τον Γιώργο, τον εξέτασαν και μας κράτησαν μέχρι να δούμε πως θα πάει η κατάστασή του. Δεν έφυγαν στιγμή από τα επείγοντα και εξέτασαν όλους τους ασθενείς που ήρθαν εκείνη την ημέρα, με απίστευτο ζήλο και προσήλωση στην επιστημονική τους δουλειά. Αργά το βράδυ, μας είπαν να φύγουμε, καθώς όλες οι εξετάσεις που κάναμε δεν έδειξαν τίποτα ανησυχητικό. Μας έδωσαν τις πολύτιμες συμβουλές τους και αποχωρήσαμε…

Θέλω μέσα από τα βάθη της καρδιάς μου να ευχαριστήσω τους γιατρούς του καρδιολογικού τμήματος του νοσοκομείου του Πύργου, το νοσηλευτικό προσωπικό, αλλά και τους τραυματιοφορείς για την αμέριστη φροντίδα που επέδειξαν στον Γιώργο, καθώς και τους γιατρούς στο Κέντρο Υγείας της Γαστούνης. Μακάρι όλοι οι συνάδελφοί τους να λειτουργούσαν με τον ίδιο τρόπο. Μακάρι να ενδιαφέρονται όλοι τόσο πολύ για τους ασθενείς τους και μακάρι όλοι να βρίσκονται πάντα στις θέσεις όταν έχουν εφημερία, πράγμα σπάνιο στις μέρες μας. Αυτοί οι άνθρωποι πραγματικά σώζουν ζωές.

Θέλω να ευχαριστήσω επίσης τον υπάλληλο του τηλεφωνικού κέντρου του νοσοκομείου του Πύργου, που ήταν σε υπηρεσία εκείνο το μεσημέρι της 18ης Αυγύστου 2008 και μας έστειλε άμεσα ασθενοφόρο, αλλά και για το ενδιαφέρον του, καθώς κάθε 5 λεπτά ζητούσε να μάθει την υγεία του ασθενή, μέχρι να έρθει το ασθενοφόρο και να του ζητήσω συγνώμη για τις… υστερικές φωνές μου. Ιδιαίτερα, τον γιατρό που συνόδευσε τον Γιώργο με το ασθενοφόρο από το Κέντρο Υγείας της Γαστούνης έως το νοσοκομείο του Πύργου, αλλά και τον γιατρό του νοσοκομείου που ανέλαβε την ιατρική φροντίδα του. Ζητώ συγνώμη, αλλά μέσα στο άγχος μου δεν συγκράτησα τα ονόματά τους.

Επίσης, να ευχαριστήσω την κυρία που κάθεται ακριβώς απέναντι από την εκκλησία της Μυρσίνης, καθώς μόλις αντιλήφθηκε τι συνέβη, ήρθε να μας βοηθήσει, μας έδωσε τα τηλέφωνα από το νοσοκομείο Πύργου και των κοντινών Κέντρων Υγείας, τηλεφώνησε σε γιατρό, για να μας πει τι πρέπει να κάνουμε, αλλά και απομάκρυνε τους περαστικούς, για να μπορέσει ο Γιώργος να ηρεμήσει.

Τέλος, μέσα από τα βάθη της καρδιάς μου θέλω να ευχαριστήσω τον Ανδρέα και τον Άρη, αλλά κυρίως τον Γιώργο, που στάθηκε σε μένα και τον Γιώργο σαν αδερφός. Τον ευχαριστώ και ελπίζω κάποτε να του το ξεπληρώσω. Μου απέδειξε με τη στάση του πως τελικά η φιλία παραμένει το πιο δυνατό πράγμα στον κόσμο…

Όταν η ζωή ενός ασθενή κινδυνεύει, τελικά το βασικότερο όλων είναι πόσο γρήγορα θα καταφτάσει σε αυτόν το ασθενοφόρο. Αυτό οφείλουν να το συνειδητοποιήσουν στο Κέντρο Υγείας της Αμαλιάδας και να μην κλείνουν άλλη φορά το τηλέφωνο σε κάποιον που ζητάει τη βοήθειά τους. Επίσης, όσοι από εσάς που διαβάζετε αυτό το κείμενο, έχετε την οικονομική δυνατότητα να πραγματοποιήσετε μια δωρεά, ας είναι αυτή η αγορά ενός ασθενοφόρου. Πιστέψτε με, θα σώσετε πολλές ζωές… Θα γίνετε ο φύλακας- άγγελος πολλών ασθενών.

Εύχομαι υγεία κυρίως σε όλους σας.

ΛΕΥΚΑΔΑ vs ΚΕΦΑΛΛΟΝΙΑ

ΕΝΤΥΠΩΣΕΙΣ ΑΠΟ ΤΙΣ ΔΙΑΚΟΠΕΣ ΜΟΥ
Το πρώτο μέρος των διακοπών μου τελείωσε. Με ανυπομονησία τώρα περιμένω τον 15Αυγουστο για να φύγω πάλι λίγες ημέρες στην αγαπημένη μου Ζάκυνθο. Ανέκαθεν τα νησιά του Ιονίου αποτελούσαν πρώτη επιλογή για τις καλοκαιρινές μου διακοπές. Έτσι και φέτος, που επισκέφθηκα τη Λευκάδα για δεύτερη φορά και την Κεφαλλονιά για πρώτη.

Όταν επισκέφθηκα πέρσι για πρώτη φορά τη Λευκάδα, έμεινα μαγεμένος από την ομορφιά της και τους ανθρώπους της. Έμεινα τότε σε ένα ειδυλλιακό μέρος, τη Βασιλική, πήγα σχεδόν σε όλες τις παραλίες του νησιού και έκανα και μια μικρή κρουαζιέρα το γύρω της Λευκάδας, στον Σκορπιό και στο Φισκάρδο της Κεφαλλονιάς.

Φέτος, μαζί με δυο πολύ καλούς μου φίλους είπαμε να επαναλάβουμε το ταξίδι μας στη Λευκάδα, αλλά να το συνδυάσουμε και με τη Κεφαλλονιά, που δεν είχε τύχει ποτέ να την επισκεφθούμε. Πάμε να δούμε λοιπόν τα καλά και τα κακά του κάθε νησιού, δίχως φυσικά να θέλω να μεροληπτήσω υπέρ κάποιου από τα δύο.

Πρόσβαση: Στη Λευκάδα δεν παίρνουμε αυτοκίνητο, λόγω της γέφυρας που υπάρχει, ενώ στην Κεφαλλονιά θα αναγκαστούμε…
Βενζίνη: Πανάκριβη στην Κεφαλλονιά, λίγο πιο φθηνή στη Λευκάδα.
Διαμονή: Λευκάδα (περιοχή Καλαμίτσι, περίπου 20χλμ από τη Λευκάδα)= 65,00€ τρίκλινο, Κεφαλλονιά (περιοχή Καραβάδος, περίπου 10χλμ από το Αργοστόλι)= 40,00€ τρίκλινο.
Οι τιμές ιδιαίτερα χαμηλές και φυσικά αναρωτηθήκαμε γιατί να έχουν πέσει τόσο. Όπως μας είπαν και στα δυο νησιά, λόγω της έντονης φημολογίας για επικείμενο σεισμό στην περιοχή, ο τουρισμός φέτος είναι μειωμένος, οπότε και οι τιμές πήραν την κατρακύλα… Ιδανικοί προορισμοί λοιπόν για μια οικογένεια, εάν φυσικά δεν πιστεύουν στις φήμες περί μεγάλου σεισμού. Όσον αφορά τη Λευκάδα, παζαρέψτε το δωμάτιο. Εμείς μάθαμε πως οι διπλανοί μας με παζάρια νοικιάσαν το δωμάτιο στα 55,00€.
Οδικό Δίκτυο: Ασχολίαστο και για τα δυο νησιά… Στην Κεφαλλονιά θα αναγκαστείτε να οδηγείτε πολλές ώρες για να φτάσετε σε μια παραλία. Φοβερό μειονέκτημα…
Φυσικό τοπίο: Άριστο και στα δυο νησιά!
Προσεγμένοι χώροι: Σαφώς η Κεφαλλονιά υπερτερεί, καθώς όλοι οι οικονομικά ευκατάστατοι του νησιού, προσφέρουν πολλά χρήματα στην πατρίδα τους. Η Λευκάδα φαντάζει ως ο φτωχός συγγενής.
Νυχτερινή ζωή: Υπερτερεί η Κεφαλλονιά, καθώς η Λευκάδα ενδείκνυται για παρέες που διασκεδάζουν περισσότερο στις παραλίες, ανάβοντας φωτιές και κάνοντας νυχτερινό μπάνιο.
Φιλοξενία: Οι Λευκαδίτες βρίζονται μεταξύ τους. Με τους τουρίστες έχουν πολύ καλή συμπεριφορά. Οι Κεφαλλονίτες λίγο σνομπ, καθώς θεωρούν πως είναι οι… «ηγέτες» του Ιονίου.
Παραλίες: Τελευταίο άφησα το πιο σημαντικό για ένα νησί. Τις παραλίες του. Ας ξεκινήσω από τη Λευκάδα. Μαγευτικές παραλίες και πεντακάθαρα νερά. Συγχαρητήρια στους τοπικούς φορείς που δεν έχουν μετατρέψει όλες τις παραλίες τους σε οργανωμένες, παρά μόνο ένα μικρό κομμάτι κάθε παραλίας. Βράχια, απέραντες αμμουδιές και καταγάλανα νερά συνθέτουν ένα μαγευτικό σκηνικό, που δεν το χορταίνεις. Ο γυμνισμός επιτρέπεται παντού, όπως και το ελεύθερο κάμπινγκ, γεγονός που προσελκύει στο νησί πολύ νεολαία. Γενικά, ό,τι πιο ωραίο έχω ζήσει από παραλίες. Συγχαρητήρια ακόμα μια φορά στους Λευκαδίτες που δεν έχουν επιτρέψει το νησί τους να γίνει μία οργανωμένη συντεχνία, που θα τα «αρπάζει» από τους τουρίστες.
Στη Κεφαλλονιά, πέρα από το πολύ ωραίο τοπίο και τις καθαρές θάλασσες, θα συναντήσετε ακριβώς τα αντίθετα. Ταμπέλες που προειδοποιούν πως απαγορεύεται ο γυμνισμός και διώκεται ποινικά (!!!), μηδέν νεολαία, απαγόρευση του ελεύθερου κάμπινγκ, πλήθος οργανωμένων παραλιών, ενώ για να βρείτε μία απομονωμένη πρέπει να περπατήσετε χιλιόμετρα, δύσκολη η πρόσβαση σε παραλίες που δεν είναι οργανωμένες και χλιδάτες βίλες που εμποδίζουν τους λουόμενους να κολυμπήσουν στη θάλασσα. Κοινώς, απαράδεκτα πράγματα!

Από τα παραπάνω μπορείτε να καταλάβετε ότι και του χρόνου πάλι τη Λευκάδα θα επισκεφθώ, ενώ στην Κεφαλλονιά ούτε που σκέφτομαι να ξαναπατήσω. Παραπάνω είπα πως θα προσπαθήσω να μην μεροληπτήσω υπέρ κάποιου από τα δύο νησιά, αλλά νομίζω πως ο κάθε τουρίστας έχει το δικαίωμα να γνωρίζει. Να γνωρίζει π.χ., πως για να μπει σε ένα σπήλαιο, αυτό της Δρογκαράτης, στην Κεφαλλονιά, με σπασμένους σταλαχτίτες και σταλαγμίτες, που δεν έχει και τίποτα αξιόλογο να δει, θα πληρώσει 5,00€, ενώ για να επισκεφθεί το σπήλαιο της Μελλισάννης, πάλι στην Κεφαλλονιά και να κάνει μια βαρκάδα 5 λεπτών στο εσωτερικό της λίμνης, θα πληρώσει 7,00€, που ούτε κι αυτό τα αξίζει αυτά τα χρήματα. Άσε που έχουν κλείσει και την είσοδο του παρατηρητηρίου για να μην βλέπεις τη λίμνη (τζάμπα) από ψηλά, αλλά να σε αναγκάζουν να την επισκεφθείς και να πληρώσεις.

Δεν θα επεκταθώ. Τέλος, μόνο θέλω να πω πως αξίζει όλοι να επισκεφθείτε τη μαγευτική Λευκάδα. Είναι η μαγεία του Ιονίου. Ένα νησί, οικονομικό, τόσο για νέους, όσο και για οικογένειες, που όσα θα δείτε και θα ζήσετε θα σας αποζημιώσουν και θα τα θυμάστε για πάντα. Ραντεβού του χρόνου λοιπόν στη μαγευτική Λευκάδα…

ΤΟ RAN.TA.R. ΕΧΕΙ ΓΕΝΕΘΛΙΑ!

ΚΛΕΙΣΑΜΕ ΤΟΝ ΠΡΩΤΟ ΜΑΣ ΧΡΟΝΟ!
Το “ran.ta.r.” έκλεισε ένα χρόνο λειτουργίας!!! Ευχαριστώ όλους εσάς που στηρίξατε την προσπάθειά μου, που καθημερινά επισκεπτόσασταν το blog μου και μου αφήνατε τα σχόλιά σας.

Η προσπάθεια του blog “ran.ta.r.” είναι καθαρά ερασιτεχνική, είναι αποκλειστικά δημιούργημα δικό μου και στόχο έχει να μεταφέρει τις ειδήσεις αυτές που θεωρώ πως δεν πρέπει να «θαφτούν».

Ένα μεγάλο ευχαριστώ και μια δέσμευση, να προσπαθώ κάθε μέρα να κάνω το blog “ran.ta.r.”ακόμα καλύτερο!

Φιλικά,
ΡΑΝ.ΤΑ.Ρ.

ΝΑ' ΜΑΙ ΚΑΙ ΠΑΛΙ ΕΔΩ!!!

Έχω πολύ καιρό να ασχοληθώ με το blog μου. Σήμερα το κάνω με μεγάλη μου χαρά, πρώτον γιατί επανακτώ την επαφή μου με το internet, δεύτερον γιατί παρά τη μεγάλη μου απουσία, παρατηρώ πως πολλοί από εσάς επισκεπτόσασταν καθημερινά τη σελίδα μου και μου αφήνατε μηνύματα, και φυσικά νοιώθω και έντονη την ανάγκη για να γράψω.

Η απουσία μου οφείλεται κυρίως στη μετακόμιση που πραγματοποίησα πριν λίγες ημέρες. Αγόρασα καινούριο σπίτι και είμαι στα φτιαξίματα. Ευτυχώς όλα κυλούν καλά και με τη βοήθεια φίλων και αγαπημένων προσώπων σχεδόν τελείωσα με τα δύσκολα. Ποτέ μου δεν περίμενα πως όταν θα αγόραζα σπίτι θα με κυρίευε ο πανικός. Από τη φύση μου δεν είμαι αγχώδης άνθρωπος, τις τελευταίες ημέρες όμως αγχώθηκα, όσο δεν έχω αγχωθεί ποτέ μου! Ελπίζω μόνο να μη μου μείνει… κουσούρι!

Στο μεταξύ, όλο και περισσότερο με πιέζουν οι δικοί μου άνθρωποι και ο εκδοτικός οίκος με τον οποίο συνεργάζομαι να ολοκληρώσω το δεύτερο βιβλίο μου, καθώς και ένα σενάριο που ετοιμάζω για την τηλεόραση. Πλέον νομίζω πως είναι η ιδανική εποχή, παρόλο που το μυαλό μου τρέχει στις παραλίες και τα νησιά που σκέφτομαι να επισκεφτώ τον Ιούλιο και τον Αύγουστο.

Θα τα λέμε λοιπόν, όχι με τους… ρυθμούς του χειμώνα, αλλά θα τα λέμε.
Καλό καλοκαίρι για όσους φεύγουν διακοπές. Ίσως με πολλούς από εσάς τα πούμε στην πανέμορφη Λευκάδα! Φιλιά!

ΧΡΟΝΙΑ ΜΟΥ ΠΟΛΛΑ!!!

ΣΗΜΕΡΑ ΕΧΩ ΤΑ ΓΕΝΕΘΛΙΑ ΜΟΥ!

Σήμερα έχω γενέθλια! Όσο μεγαλώνω δεν ξέρω αν μου αρέσει τελικά να τη θυμάμαι αυτή τη μέρα, αν και πάντοτε τέτοια μέρα αναπολώ τα γενέθλιά μου των προηγούμενων ετών...

Ένας ακόμα χρόνος στην πλάτη μου... Το φορτίο είναι βαρύ, αλλά εύχομαι να είναι το φετινό και το πολυτιμότερο!

Τα γενέθλιά μου συνδέθηκαν και με την καινούρια μου κουζίνα στο καινούριο μου το σπίτι. Σε μια βδομάδα μετακόμιση...

Ευχαριστώ καταρχήν τους γονείς μου που αποφάσισαν να με φέρουν στη ζωή. Ευχαριστώ και το Θεό που με ευλόγησε και φέτος να γιορτάσω τα γνέθλιά μου!

Ευχαριστώ τους ανθρώπους που στέκονται τόσα χρόνια δίπλα μου και χαίρονται με τις χαρές μου, ευχαριστώ για την τούρτα, ευχαριστώ για τα χιλιόμετρα που διανύθηκαν για ένα "χρόνια πολλά"...

Ευχαριστώ και εσάς, που τώρα με διαβάζετε. Είναι πραγματικά τιμή για μένα. Και που ξέρετε... Μπορεί τώρα που γέρασα κατά έναν χρόνο, να γίνω και σοφότερος!

Σας αφήνω να ετοιμαστώ. Βλέπετε κιόλας πως έπεσαν οι... "ρυθμοί" των δημοσιεύσεων μου. Λίγο το καλοκαίρι που μας πάει στις παραλίες, λίγο το καινούριο σπίτι, λίγο οι καλοκαιρινές παρέες, που καιρός για internet!

Θα επανέλθω αύριο. Φιλιά πολλά!

ΑΠΕΙΛΕΣ ΚΑΤΑ ΤΟΥ RANTAR

ΦΙΛΟΣΚΟΠΙΑΝΟΙ ΑΝΤΙΔΡΟΥΝ ΣΤΗΝ ΕΛΛΗΝΙΚΟΤΗΤΑ ΤΟΥ ΓΚΡΟΥΕΦΣΚΙ
Το τελευταίο διάστημα και μετά την αναδημοσίευση της είδησης, στο blog μου, πως ο πρωθυπουργός των Σκοπίων έχει ελληνική καταγωγή, από το χωριό Αχλάδα της Φλώρινας, έχω δεχτεί μερικά ανώνυμα τηλεφωνήματα, σαφώς από φιλοσκοπιανούς, που δρουν κυρίως στην Πέλλα, τη Φλώρινα και τη Καστοριά, που με απειλούνε να «κατεβάσω» την είδηση.

Είναι φανερό πως τους έχει κυριεύσει πανικός, καθώς όλοι στα Σκόπια προσπαθούσαν να κρύψουν την ελληνικότητα του εθνικιστή πρωθυπουργού τους, μέχρι τη στιγμή που δεκάδες ιστότοποι- τόσο της FYROM, όσο και της Ελλάδας- άρχισαν να δημοσιεύουν την είδηση, με αποτέλεσμα να συσταθεί μια ομάδα, κυρίως Ελλήνων φιλοσκοπιανών, όπου προσπαθεί να εντοπίσει αυτά τα ιστολόγια και μέσω απειλών να σταματήσει τη διαρροή της είδησης.

Όπως γνωρίζετε, το blog μου δεν ήταν ανώνυμο, παρόλα αυτά αναγκάστηκα να σβήσω τα στοιχεία μου, μετά τις απειλές που δέχτηκα. Ήδη έχω ενημερώσει τις Αρχές για τα ανώνυμα τηλεφωνήματα που δέχομαι και χαίρομαι για τη συνεργασία που έχουμε.

Και μια που μιλάμε για απειλές κατά των blog’s, θέλω να μου επιτραπεί να δημοσιεύσω ένα απόσπασμα από το blog Greece- Salonika (που ασχολείται πολύ σοβαρά με το σκοπιανό ζήτημα), το οποίο δέχτηκε κι αυτό απειλές (πιθανότατα από τους ίδιους κύκλους) και φυσικά τα όσα γράφει, νομίζω πως αντιστοιχούν σε κάθε Έλληνα μπλόγκερ.

«Το Greece-Salonika είναι ένα ανεξάρτητο ενημερωτικό ιστολόγιο και έτσι θα παραμείνει. Δεν εκβιάζει αλλά και δεν εκβιάζεται. Η προσπάθεια είναι ερασιτεχνική, γίνεται με προσωπικό κόστος, πολύ κόπο, αλλά και μεράκι. Η ανωνυμία της συντακτικής ομάδας "δεν είναι η ανωνυμία της συκοφάντησης και των εκβιασμών, είναι η ανωνυμία που βάζουμε ως ασπίδα στις πιέσεις για σιωπή και έλεγχο της ελευθερίας έκφρασης". Αν κάποιοι θίγονται με τα δημοσιεύματα του παρόντος ιστολογίου, δεχόμαστε ευχαρίστως την "άλλη άποψη" και πάντοτε υπάρχει χώρος για τη δημοσίευσή της»

Συμφωνώ απόλυτα με τη συντακτική ομάδα του blog “Greece-Salonika”, και φυσικά τους αξίζουν συγχαρητήρια για την προσπάθειά τους. Μάλιστα, δεν είναι λίγες οι φορές, όπου και το blog μου έχει δανειστεί ειδήσεις τους, μιας και γνωρίζω πως η ενημέρωσή τους στηρίζεται κυρίως στην εγκυρότητα και την αξιοπιστία. Μπράβο παιδιά.

Τέλος, όσον αφορά αυτούς που παίρνουν τηλέφωνο και μέσω απειλών προσπαθούν να προστατεύσουν τον «δικό» τους Γκουέφσκι ή Γκρούγιο, πολύ ευχαρίστως να συνομιλήσω μαζί τους, στα πλαίσια ενός δημοκρατικού διαλόγου, πέραν από εθνικιστικές κορώνες, που επιβάλλουν τα κυβερνητικά κέντρα των Σκοπίων.

ΚΑΛΟ ΠΑΣΧΑ!

Θέλω να ευχηθώ σε όλους Καλή Ανάσταση και Καλό Πάσχα.

Το πρωί αναχωρώ για την πατρίδα μου και πραγματικά είμαι πολύ χαρούμενος που μετά από 9 χρόνια θα κάνω και πάλι Ανάσταση με τους δικούς μου ανθρώπους.

Εύχομαι σε όλους το Φως της Αναστάσεως να φωτίσει τις καρδιές μας με αγάπη, χαρά και ελπίδα για το αύριο.

Τα λέμε πάλι μετά την Τρίτη...

Με αναστάσιμα φιλιά,
RANTAR

ΚΑΛΩΣΟΡΙΣΑΤΕ ΣΤΟ BLOG MOY

"Δημοσιογράφος που δεν γράφει, είναι μισός δημοσιογράφος"

Έτσι μας έμαθαν οι καθηγητές μας στη σχολή και νομίζω τελικά πως είχαν δίκιο.

Ασχολήθηκα ελάχιστα με τον έντυπο τύπο και αρκετά χρόνια με την τηλεόραση.

Τώρα πια δουλεύω στο αναπτυξιακό τμήμα μιας μεγάλης επιχείρησης, που αναπτύσσεται σε όλη την Ελλάδα.

Δεν απομακρύνθηκα από τη δημοσιογραφία. Απλά έπρεπε να μείνω για λίγο μακριά της.

Γι' αυτό δημιούργησα και αυτό το blog. Γιατί ένοιωθα έντονη την ανάγκη μου να γράψω. Να γράφω για όσα συμβαίνουν δίπλα μου και να τα μοιράζομαι μαζί σας.

Καλό μας ταξίδι...